Voor de start, toen we nog vollop konden lachen (al was het van de zenuwen...)





Met een deel van de railsportgroep, ook voor de start:








Vlak voor de finish.... als een oud krom getrokken vrouwtje....






Even terug gelopen om Sandra de laatste meters door te helpen, samen met Henk:

Helaas moet ik u mededelen dat...

.... U nu toch echt uw portomonnee moet gaan trekken, want...



We hebben het gehaald!!!!! JAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!



We zijn allebei over de finish lijn gekomen. Al is het wat strompelend en in ademnood, maar we hebben het gedaan. Voor de hondjes hebben we het gedaan.



Na 3/4 maanden van training en hier en daar wat tegenslagen is het ons dan uiteindelijk toch echt gelukt. Aan 1 stuk door hebben we 10 km gerend, zonder te wandelen of te rusten. We zijn er zo trots op!



Ik heb er 1.15 uur over gelopen en Sandra 1.25. Een mooie prestatie vonden we zelf. Mijn rug is nu wel volledig naar de knoppen. Het doet echt erg zeer en ik ga nu eerst even lekker gewichtloos liggen wezen in een warm bad. Sandra heeft niet zo'n last van haar rug, maar moet wel even aan het zuurstof, want door haar longontsteking had ze het enorm zwaar. Het is dan ook bijzonder knap dat ze het toch heeft volgehouden.



Foto's volgen later, maar nu eerst even rusten en badderen. En dan....



Laar de centjes maar komen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



Iedereen die ons gesteund heeft en lieve mailtjes en smsjes heeft gestuurd wil ik hierbij nog even heel heel hartelijk bedanken, dat heeft ons heel erg goed gedaan!



Speciale dank voor Henk Koops die na dat hij zelf gefinished is nog terug is gelopen en Sandra en mij de laatste kilometer heeft bijgestaan met een peptalk tijdens het rennen. Dit hebben wij echt enorm gewaardeerd!!! Bedankt Henk!!!





Liefs Sandra en Irene

Ons bezoekje aan spanje

Samen met Lysa, een andere vrijwilligster van de organisatie ben ik zaterdagmiddag teruggekomen van een weekje Spanje. Ons weekje heeft bij ons weer een onuitwisbare indruk achtergelaten en we zijn er beide nog van aan het bijkomen deze dagen.

We hebben weer zoveel gezien; een muilezel midden op straat die meer weg had van een skeletje met een velletje, dan van een zoogdier...; 9 puppies die na hun geboorte waren gedumpt en al 3 dagen in langzaam dood lagen te gaan bij het vuilnis, zij zijn ingeslapen; Kittens gedumpt van een paar dagen oud. Kittens met ontstoken ogen, oren, neus die het niet overleefden. Honden onder de schurft, met grote wonden of gezwellen op hun lijf. En dan al die lieve snoetjes van een honden en katten die zooooo graag een knuffel willen. Die slechts leven voor die paar minuten per dag dat er een mens in hun kennel loopt en ze even een aai over de bol geeft. Hoe onwerkelijk is het dat zoveel honden met zo'n naar verleden nog steeds alleen maar snakken naar wat liefde en aandacht van een mens?

Wij zouden als mensen nog veel van deze grootmoedige honden kunnen leren. Van al hun vergevingsgezindheid, van alle liefde die ze in zich hebben. Het zou de wereld een stukje mooier maken als wij de tijd namen om van hen te leren. Als we onze arrogantie en dominantie over de wereld van ons af zouden schudden en op de wereld zouden leven, maar mét de wereld leven... en alles wat er leeft...