Voor de start, toen we nog vollop konden lachen (al was het van de zenuwen...)





Met een deel van de railsportgroep, ook voor de start:








Vlak voor de finish.... als een oud krom getrokken vrouwtje....






Even terug gelopen om Sandra de laatste meters door te helpen, samen met Henk:

Helaas moet ik u mededelen dat...

.... U nu toch echt uw portomonnee moet gaan trekken, want...



We hebben het gehaald!!!!! JAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!



We zijn allebei over de finish lijn gekomen. Al is het wat strompelend en in ademnood, maar we hebben het gedaan. Voor de hondjes hebben we het gedaan.



Na 3/4 maanden van training en hier en daar wat tegenslagen is het ons dan uiteindelijk toch echt gelukt. Aan 1 stuk door hebben we 10 km gerend, zonder te wandelen of te rusten. We zijn er zo trots op!



Ik heb er 1.15 uur over gelopen en Sandra 1.25. Een mooie prestatie vonden we zelf. Mijn rug is nu wel volledig naar de knoppen. Het doet echt erg zeer en ik ga nu eerst even lekker gewichtloos liggen wezen in een warm bad. Sandra heeft niet zo'n last van haar rug, maar moet wel even aan het zuurstof, want door haar longontsteking had ze het enorm zwaar. Het is dan ook bijzonder knap dat ze het toch heeft volgehouden.



Foto's volgen later, maar nu eerst even rusten en badderen. En dan....



Laar de centjes maar komen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



Iedereen die ons gesteund heeft en lieve mailtjes en smsjes heeft gestuurd wil ik hierbij nog even heel heel hartelijk bedanken, dat heeft ons heel erg goed gedaan!



Speciale dank voor Henk Koops die na dat hij zelf gefinished is nog terug is gelopen en Sandra en mij de laatste kilometer heeft bijgestaan met een peptalk tijdens het rennen. Dit hebben wij echt enorm gewaardeerd!!! Bedankt Henk!!!





Liefs Sandra en Irene

Ons bezoekje aan spanje

Samen met Lysa, een andere vrijwilligster van de organisatie ben ik zaterdagmiddag teruggekomen van een weekje Spanje. Ons weekje heeft bij ons weer een onuitwisbare indruk achtergelaten en we zijn er beide nog van aan het bijkomen deze dagen.

We hebben weer zoveel gezien; een muilezel midden op straat die meer weg had van een skeletje met een velletje, dan van een zoogdier...; 9 puppies die na hun geboorte waren gedumpt en al 3 dagen in langzaam dood lagen te gaan bij het vuilnis, zij zijn ingeslapen; Kittens gedumpt van een paar dagen oud. Kittens met ontstoken ogen, oren, neus die het niet overleefden. Honden onder de schurft, met grote wonden of gezwellen op hun lijf. En dan al die lieve snoetjes van een honden en katten die zooooo graag een knuffel willen. Die slechts leven voor die paar minuten per dag dat er een mens in hun kennel loopt en ze even een aai over de bol geeft. Hoe onwerkelijk is het dat zoveel honden met zo'n naar verleden nog steeds alleen maar snakken naar wat liefde en aandacht van een mens?

Wij zouden als mensen nog veel van deze grootmoedige honden kunnen leren. Van al hun vergevingsgezindheid, van alle liefde die ze in zich hebben. Het zou de wereld een stukje mooier maken als wij de tijd namen om van hen te leren. Als we onze arrogantie en dominantie over de wereld van ons af zouden schudden en op de wereld zouden leven, maar mét de wereld leven... en alles wat er leeft...

Gaat de goede kant op

Nou ik durf voorzichtig te zeggen dat het beter gaat met mijn rug. Zondag heb ik 30 min gelopen en dat ging goed. Na het lopen kreeg ik wel wat last, maar tijdens het lopen was het goed uit te houden. Morgen (woensdag) ga ik weer lopen en dan is de bedoeling dat ik 40 min loop. Volgens de fysio voelde mijn rugspieren al beter aan dan de vorige keer. :) Ik ga dus weer verder opbouwen alshet deze week goed gaat!!


Met Sandra gaat het een stuk minder. Ze is alweer aardig hersteld van haar longontsteking, maar het heeft wel een enorme impact gehad op haar conditie. Al die maanden trainen zijn voor niets geweest, want ze is weer terug bij af! 10 min lopen is al een enorme opgave voor haar en ze heeft nog slechts een maandje om dat op te bouwen. Het zal een zware dobber worden voor Sandra....
Ik leef met je mee San!!

Rugklachten..... :(

Oh jee.... Ik heb mezelf vorige week een beetje voorbij gelopen....
Na aanhoudende rugklachten toch maar even langs de fysio gegaan. Tja daar tot de conclusie gekomen dat de intensieve training in combinatie met mijn hypermobiliteit niet helemaal te matchen was. Deze week mag ik maar 15 min!!!!! hardlopen...

Dat is natuurlijk veel te weinig, dus daar maken we dan wel 30 min van, maar dan nog. Het is een behoorlijked terugslag en flinke domper. Ik moet toch proberen binnen een maandje weer terug op niveau te komen en ruim een uur kunnen lopen.

We gaan flink duimen en hopen!!!!

Bijna 10 km!!

Ja u leest het goed, ik loop al bijna 10 km.

Ik heb even een enorme hardloop dip gehad. Ik kon mezelf er niet toe zetten te gaan lopen. Met een traininng van slechts 1 keer per week bouwde ik met te weinig lopen te snel op. Vorige week liep ik daardoor wel.....roffel roffel.... jaja ..... 53 min!!! Zonder wandelpauze, dus gewoon werkelijk waar 53 min achter elkaar!! En weet u? Ik liep hierin een afstand van 9,88 km.....




Ik hoop dat u er net zo stil van bent als ik ;)

Daarna had ik 3 dagen last van mijn rug, maar dat mag geen naam hebben. Ik heb het toch maar mooi gelopen, ik heb er vertrouwen in mensen! Ik ga die 10 km uit lopen!!

Wensen

Wensen

Wij mensen hebben de neiging om altijd meer te willen. De zucht naar rijkdom en luxe lijkt iets waar we mee geboren worden. Bij de één is het duidelijker aanwezig dan bij de ander, maar niemand zegt ‘nee hoor, dank u’ als Winston Gerschtanowitz met een flinke check voor de deur staat. Ik overigens ook niet. Nee, ik zou het gretig aanpakken en om eerlijk te zijn heb ik het al uitgegeven aan een enorme berg wensen die ik nog heb. Een mooi groot huis met een enorme tuin, een cabrio, een plasma scherm…. En nog veel meer. Niet dat mijn huis nu niet mooi is, of mijn auto het niet prima doet. Ook is onze tv nog in goede staat, maar ja zo’n mooie grote plasma of nog beter zo’n scherm met projector!! Tja het is toch allemaal erg verleidelijk….

Maar als ik er eens goed voor ga zitten en mijn leven bekijk, zie ik heel veel mooie dingen. Als ik gewoon eens even de tuin in kijk en onze kipjes lekker zie rond scharrelen en de madeliefjes uit de grond zie schieten, dan overvalt me een gevoel van enorme tevredenheid. Dat klinkt misschien wat matjes, maar tevreden zijn met wat je hebt is een groot goed. Je gelukkig prijzen om waar je bent en wie je bent is niet makkelijk, maar brengt je veel meer dan je allemaal ooit had kunnen wensen.

Toch is er iets dat me niet los laat, een wens die me blijft achtervolgen en die ik toch wel graag in vervulling zie gaan. En aangezien ik aankomende zondag 15 augustus jarig ben, dacht ik dat ik misschien best wel eens zo brutaal kon zijn om al mijn vrienden en familie om een kleine (of een grote) gunst te vragen……

Mijn wens is niet voor mij of voor een ziek familielid of een goede vriendin. Nee mijn wens is voor hen die zelf geen stem hebben. Die geen woorden kunnen gebruiken om aan te geven hoe bang ze zijn of boos of verdrietig of om te roepen hoeveel pijn ze hebben. Daarom leen ik ze mijn stem, geef ik ze mijn woorden en doe ik hetgeen in mijn vermogen ligt om ze te helpen. Zij zijn de honden in Spanje, de straathonden, de jachthonden, de verwaarloosde en mishandelde honden. De honden zonder toekomst. Voor hen stel ik ook mijn lijf beschikbaar, mijn benen en mijn longen, mijn spieren en mijn zenuwen, want voor hen ga ik lopen. Voor hen ga ik rennen, 10 km rennen!

Na maanden van intensieve training heb ik nu een punt bereikt waarop ik ook echt ga geloven dat ik het ga redden. Dat ik werkelijk in staat ben 10 km hard te lopen. Vele sponsors hebben zich al gemeld, waarvoor mijn dank groot is. Ruim 700,- euro heb ik inmiddels binnen gehaald. Maar het is niet genoeg. Ik wil meer, veel meer sponsorgeld om weg te geven. Mijn doel van 1000 euro is nog niet bereikt en mijn menselijke gulzigheid komt de kop op steken. Ze hebben het zo hard nodig! Iedere dag zetten vrijwilligers zich belangeloos voor 100% in voor deze honden (en katten). Zoveel tijd en zoveel energie steken zij in de honden die hen nodig hebben, daar is mijn 10 km niks bij! Iedere dag zwemmen zij tegen de ontoombare stroomversnelling die bestaat uit de Spaanse overheid en de Spaanse bevolking. Ze zwemmen en bouwen dapper heel langzaam aan een dam om het kolkende water tot bedaren te brengen tot er een kabbelend klein beekje over blijft. Hun hart is groot en ze zijn onvermoeibaar.

Help mij de honden helpen. Steun mij, sponsor mij! 26 September is het zover, de Utrechtse singelloop, 10 km. Zondag wordt ik 27, geen bijzondere leeftijd, maar jullie kunnen helpen om het wel een heel bijzondere verjaardag te maken.


Mensen die willen sponsoren kunnen kijken op onze weblog:

http://sandraenirene.blogspot.com/

of mailen naar:

flesdopje@hotmail.com



Je wordt (tenzij je dit niet wilt) met naam en bedrag genoemd op de website als sponsor.

Wil je als bedrijf sponsoren of wil je een link naar een website op de blog?? Geen probleem ook deze worden geplaatst.

Wil je ons aan komen moedigen?? Geweldig! We kunnen alle steun en support gebruiken de 26ste!!

Je kunt ook een bericht achterlaten op onze blog

Ik wil alvast iedereen bedanken die ons al gesteund heeft en die ons nog van plan is te steunen!!



Wij lopen voor de honden in La Linea:
www.podencoworld.nl
www.animalinneed.com

Sandra geveld door longontsteking!!!

Sandra heeft net een flinke griep achter de rug, nog geen week was ze ietwat opgeknapt en nu is ze geveild door de griep. Op bed liggen is het enige wat ze nog kan! Wat een drama, nog maar een maand te gaan tot de sponsorloop!! Herstellen van een longonsteking kost gemiddeld 3 maanden. Gaat ze het redden of ben ik straks nog maar alleen??

Sandra ik wens je heel veel beterschap! Ik hoop dat je snel weer op knapt en dat je de kracht kan vinden om mee te lopen, maar loop je zelf niet naar de kl*te, want daar heeft niemand wat aan!

Denk aan jezelf en neem de tijd om aan te sterken!!

Franky is geadopteerd!!

Lieve Franky heeft een huisje gevonden! Het kon ook niet anders. Hij was werkelijk een wereldpup!!

Lieve Franky, je hebt even onderdeel van ons leven mogen zijn, we hebben om je gelachen en van je gehouden. Je hebt ons heel veel moois gebracht en we zullen je enorm gaan missen. Het ga je goed bij je nieuwe baasjes, Monique, Nick en Bo.

Franky, ons nieuwe opvanghondje

Dit is hem dan. Dinsdag 13 juli hebben we hem opgehaald op Rotterdam Airport. Wat een scheetje he? Het is een lekkere dondersteen, maar zo zachtaardig! Hij wil maar 1 ding en dat is liefde geven en als hij je aankijkt met zijn vertederende oogjes dan kun je niet anders dan hem net zo veel liefde terug geven. Hij is hier pas 2 dagen, maar al zo goed als zindelijk, niet alleen een lief hondje ook nog een slim beestje :)

Hij kan zonder problemen eventjes alleen zijn. 's Nachts slaapt hij in de woonkamer, hij piept of blaft dan niet en maakt helemaal niks kapot. Knap he?, voor een pup van 6 maandjes! Hij vindt alles even leuk en interessant en wil het liefst de hele dag wandelen of spelen met balletjes, flostouwtjes, knnuffeltjes. Het maakt eigenlijk niet uit wat. Kinderen vindt hij prachtig, die houden nl ook van spelen net als hij. Maar eigenlijk vindt Franky iedereen lief, ook andere honden.

Eigenlijk een ideaal gezinshondje dus, vindt u niet?

Kijk nou naar zijn lieve snoetje!!