Samen met Lysa, een andere vrijwilligster van de organisatie ben ik zaterdagmiddag teruggekomen van een weekje Spanje. Ons weekje heeft bij ons weer een onuitwisbare indruk achtergelaten en we zijn er beide nog van aan het bijkomen deze dagen.
We hebben weer zoveel gezien; een muilezel midden op straat die meer weg had van een skeletje met een velletje, dan van een zoogdier...; 9 puppies die na hun geboorte waren gedumpt en al 3 dagen in langzaam dood lagen te gaan bij het vuilnis, zij zijn ingeslapen; Kittens gedumpt van een paar dagen oud. Kittens met ontstoken ogen, oren, neus die het niet overleefden. Honden onder de schurft, met grote wonden of gezwellen op hun lijf. En dan al die lieve snoetjes van een honden en katten die zooooo graag een knuffel willen. Die slechts leven voor die paar minuten per dag dat er een mens in hun kennel loopt en ze even een aai over de bol geeft. Hoe onwerkelijk is het dat zoveel honden met zo'n naar verleden nog steeds alleen maar snakken naar wat liefde en aandacht van een mens?
Wij zouden als mensen nog veel van deze grootmoedige honden kunnen leren. Van al hun vergevingsgezindheid, van alle liefde die ze in zich hebben. Het zou de wereld een stukje mooier maken als wij de tijd namen om van hen te leren. Als we onze arrogantie en dominantie over de wereld van ons af zouden schudden en op de wereld zouden leven, maar mét de wereld leven... en alles wat er leeft...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten